Beste gezinsleden,

Vanaf vandaag kookt Pa.
Ma heeft er genoeg van, en Pa is zo verstandig geweest aan te bieden het koken voor een periode van 14 dagen volledig over te nemen.

Dat lijkt leuk, maar is het niet.
Voor Pa wel, die gaat gewoon koken wat hij lekker vindt.

Voor de anderen niet, want een groot deel van wat zij lekker vinden zullen ze niet krijgen, de komende weken.

Zoals Ma de pest had aan tussen-door-voor-zichzelf-kokende gezinsleden, degenen die toevallig vandaag het menu niet op prijs stelden, heeft Pa ook de pest aan die figuren die zo nodig zijn maaltijden menen te moeten aanvullen met “gezonde” dingen die “ontbreken”.

Veboden!!!

De eerste keer dat iemand meent een tomaat, blaadje sla, of ander groenvoer te moeten eten tussen 17:00 en 21:00 uur, dat niet door ondergetekende bij de maaltijd is klaargemaakt, betekent het einde van de kookbeurt.
Die belediging wordt niet gepikt.

Wie konijn wil zijn, mag dat helemaal zelf verzorgen, maar niet de komende twee weken.

Een berichtje van vanochtend, door heel journalistiek Nederland op de website geplaatst:
Als de leefstijl van vrouwen in Lelystad niet verbetert, sterven er naar verwachting 17 procent meer vrouwen in de provinciehoofdstad dan elders in het land.

Gelezen? Vertel me dan nu maar wanneer de vrouwelijke bevolking van Lelystad vrijwel volledig zal zijn uitgeroeid. Je mag er van uitgaan dat het geboortecijfer in Lelystad gelijk is aan het landelijk gemiddelde.

Gelukt? Dan ben je geen journalist.
Een journalist slikt deze nonsens als zoete koek en plaatst het gewoon op z’n voorpagina.
Niks aan de hand, wat maakt het uit dat alle logica ontbreekt, en dat een lezer er helemaal niks mee kan behalve vanuit z’n onderbuik de mening vormen dat ie niet naar Lelystad wil verhuizen.

Mijn stelling is dat de gemiddelde journalist ofwel te lui ofwel te stom is om 2 en 2 op te tellen, laat staan om enige som met een percentage erin op te lossen.
Voor de betere journalist dit advies:
een artikel dat de indruk wekt te kwantificeren moet ook rekenkundig verifieerbaar zijn

Het logische advies aan media om iedereen die rekenkundig volkomen incapabel is onmiddellijk te ontslaan, zou tot vrijwel lege websites, kranten en libelles leiden.
Willen we dat? Ja graag, liever dat dan baarlijke nonsens.

We moesten gisteren naar Hornbach. Of eigenlijk, we moesten ergens een lopertje halen, en de keuze viel op Hornbach.

Dat vloerkleedje was bedoeld om in de keuken te leggen, waarvan onze steeds slechter ziende hond inmiddels denkt dat het een (glad) Zwart Gat is, waar je niet zomaar kunt lopen.

Om een of andere, waarschijnlijk mystieke, reden geldt dat alleen voor het lopen richting tuin, niet als ze richting woonkamer gaat. Evengoed een probleem, omdat ze ‘s avonds haar slaapplaats niet kan bereiken zonder ofwel om het hele huis heen te worden geleid, ofwel door de baas over het Zwarte Gat te worden getild.

Naar de bouwmarkt dus. De oplossing hadden we snel genoeg gevonden, gewoon een rubber, wasbaar, lopertje, blauw (dus niet Zwart…), en geribbeld (dus niet Glad …).
En als je dan toch bij die bouwsuper bent, dan ga je natuurlijk ook voor het arme dove, half-blinde en aan reuma lijdende beest wat lekkers halen.

Uiteraard wat zij lekker vindt, ze heeft andere criteria dan wij en mag graag gedroogde pensstaafjes verorberen en met de bekende heerlijke geuren die dat tot gevolg heeft liefst de hele woning opfrissen.
Bij het hondevoer, terwijl mijn vrouw een enorme voorraad pensstaaf aan het inslaan was, werd mij de weg geblokkeerd door een groepje mensen met een hondje.

Het hondje, formaat grote dikke rat, was kennelijk door een bekende klant aangekocht en moest van de nodige parafernalia worden voorzien.
Nu ging dat niet zonder enige ophef.
Een wat oudere medewerker zette een trend, door de eigenaresse te vragen hoe vaak dat beest nou precies moest worden opgewonden.
Op dat moment had ik moeten beseffen in een scenario van Wim T. Schippers te zijn beland.

De eigenaresse vertelde dat het kleine monster “Harry” heette, en ook dat had me eigenlijk al op het vervolg moeten voorbereiden.
Een andere medewerkster van overigens normaal postuur, meende vervolgens de keffer op haar knietjes te moeten aanspreken, en jawel, een bouwvakkers decolleté van een centimeter of 30 was direct voor mijn karretje in volle glorie te bewonderen.

Onsterfelijk maakte zij zich echter met de volgende opmerking: “Jij ben hond Harry he? Ik heb een poesje, IK heb een POESJE, jaaaah IK heb een Poesje !!! “

Ik woon in een buurt die zich de laatste jaren sterk aan het verjongen is.
Naast een aantal oude doorzetters, bestaat de buurt voornamelijk uit gezinnen met, meestal jonge, kinderen.
Natuurlijk zijn ouders, ook met jonge kinderen, tegenwoordig niet echt jong meer te noemen, en je kunt ze dus niet verontschuldigen op basis van jeugdige onwetendheid.

Behalve de al aanwezige jonkies, wordt er ook regelmatig een kind geboren, en we zien dan ook met enige regelmaat een roze dan wel blauwe uiting van parentale vreugde.

Voor we de betreffende krijser op straat tegenkomen, in kinderwagen of een moderner transportmedium, duurt dan meestal nog even, zodat we eerst nog even van de schrik kunnen bekomen voordat we tot feliciteren over hoeven te gaan, uiteraard gepaard met allerhande platitudes en andere gemeenplaatsen.

Hoe dat straks moet met onze jongste buurtgenoot is mij nog en raadsel, dat ik met angst en beven tegemoet zie.
Vanochtend werden we uitbundig verrast met het onderstaande straatbeeld:

Alleraardigst….
We hebben al gezien dat het een volledig functionerende reclamezuil is, dus inclusief verlichting. Ik kon niet wachten, dus daarvan heb ik nog geen foto…..

Natuurlijk heb ik ook de andere kant gefotografeerd, en uit die foto nog even een detail gelicht, om de te verwachten zielepijn van de spruit en daarmee onze spanning bij de komende felicitatie te verklaren:

Een opvallende uitspraak deze week ten aanzien van de kosten van een identiteitskaart:
Gratis !!

Heel kort door de bocht komt het er op neer dat de overheid geen kosten mag berekenen voor iets waar zij meer belang bij heeft dan de burger aan wie zij de kosten zou willen berekenen.

Nou kreeg ik deze week een bekeuring thuis. Het betrof een bon (60 Euro) voor het parkeren in een blauwe zone, die overigens toen mijn auto daar een half uur onwettig zonder parkeerkaart stond voor 90 % leeg was.

Ik begrijp toch al niet waarom parkeren in een parkeervak een verkeersboete zou moeten kunnen opleveren. Het is niet onveilig, er is geen financieel nadeel voor wie dan ook (90% leeg, echt waar), dus over het morele bewustzijn van stadstoezicht zal ik maar helemaal niet beginnen.

Goed, wat heeft dat nou met die uitspraak van het hof te maken. Behalve de boete, worden mij administratieve kosten in rekening gebracht, ik meen een euro of 6.

En als ik nu voor jurisprudentie die uitspraak er bij pak, zou ik toch denken dat die 6 euro door justitie besteed zijn om die boete te kunnen innen.

Echt waar, dat is hun belang, niet het mijne, van mij hoeven ze niet zo nodig geld op te eisen.

Sommige woorden hadden vroeger een andere betekenis dan nu.
Zo heeft het woord “bruin” enkele interessante verschuivingen mogen meemaken, van een kleur-aanduiding, via de hemden van foute Nederlanders, naar de naam van kabinet Wilders 0.

Maar laten we het daar niet over hebben.

Gedogen.
Een prima woord om aan te geven dat iemand het handelen van anderen accepteert en niet tegenwerkt. Een passieve en tolerante houding, zelfs in geval van feitelijk onwettige praktijken is daarbij gewenst.

De betekenis van dit woord is aan het verschuiven sinds het wordt toegepast op de relatie tussen PVV en (beoogde) regerings-combinatie VVD-CDA.

Het is niet ongebruikelijk dat een door Wilders omarmd woord zijn normale betekenis verliest, maar dat gedogen nu een (mede-)betekenis krijgt die inhoudt: “bemoeien met” is om het zacht uit te drukken afkeurenswaardig.

Waarop baseer ik de verschuiving van tolerantie naar bemoeizucht?

Een paar dingen:

Wilders praat mee tijdens de informatie. De inhoud van zowel het regeer-akkoord als het gedoog-akkoord (waarom een apart gedoog-akkoord is een retorische vraag in dit verband…) werd mede-bepaald door de beoogd gedogende partij.
Dat is bemoeizucht, je zou iets moeten gedogen zonder dat je zelf ook maar enige bemoeienis hebt gehad met de totstandkoming er van.

Wilders praat mee bij de formatie, en geeft zijn inschatting/veto/fiat aan de door Rutte/Verhagen voorgestelde bewindslieden. Althans, dat beweert hij zelf: http://www.nu.nl/politiek/2349742/geert-wilders-betrokken-bij-keus-ministers.html

Mijn conclusie:
Als gedogen niet “bemoeien” betekent, dan wil dat zeggen dat Wilders gewoon meeregeert. Is dat wat CDA (…) en VVD hebben geaccepteerd ?

Heeft de PVV niets geleerd van het LPF debacle…. Ondeskundigheid die uiteindelijk alleen maar kan leiden tot volledige onttakeling van de partij begint de kop op te steken.

Ondanks het feit dat Wilders voor zijn uitspraken alleen maar voor het gerecht kan worden gesleept als hij die buiten zijn parlementaire functie(s) heeft gedaan, meent de PVV fractie dat zij toch verband mag leggen met ieders individuele werk als volksvertegenwoordiger.

Volgens dit bericht menen zij de Nederlandse volksvertegenwoordiging te mogen schofferen voor het privé gedrag van hun leider, het lid van de PVV.

Ik zou de 1,5 miljoen lieden die op deze vertegenwoordigers gestemd hebben willen wijzen op het feit dat hun favorieten nu al zijn begonnen met plichtsverzuim.
Bovendien proberen ze andere volksvertegenwoordigers te belemmeren in de dagelijkse gang van zaken, zonder aanwijsbare persoonlijke of politieke reden.
Wilders kan morgen prima zelf zijn zegje doen, waarschijnlijk laat hij dat zelfs over aan zijn advocaat, en daar is geen enkele partijslaaf bij nodig.

Ik vind het moeilijk om een stabiel beeld van het PVV-lid te krijgen.
De ene keer is hij een politiek intrigant die andere politici op het verkeerde been zet en tegen elkaar uitspeelt, de andere keer is zijn gedrag meer dat van een hofnar, die iemands imago of gedrag als belachelijk of zelfs verderfelijk afschildert.

Vertel mij maar wat beter is, of meer van toepassing, maar hou er rekening mee dat ik de inhoudelijke boodschappen die hij met zijn uitlatingen verspreidt sowieso niet op prijs stel.

Vandaag heeft hij zijn intrige-molentje even overgedragen aan advocaat Bram, die meent de rechtbank te moeten wraken omdat deze de feitelijke constatering doet dat de media beschrijven hoe het PVV-lid in het gemeen belletje trekt en zich daar nooit voor wil verantwoorden.

Natuurlijk, de opmerking van de rechter dat het lijkt alsof GW dit gedrag met het beroep op zwijgrecht als privé-persoon herhaalt is uiterst onhandig, en misschien aanleiding om het wrakingsverzoek in te willigen.

Kans is wel, dat Bram hierbij misschien de hofnar wordt die zijn slachtoffer net even te hard heeft geschoffeerd.
Als de wraking succes heeft, mag je hopen dat er een uiterst zwijgzame rechter wordt toegewezen die de verdediging pas bij het uitspreken van zijn oordeel laat genieten van alle feiten, zelfs de nooit door de intrigant ontkende feiten zoals die in de media zijn gepresenteerd.